Isaiah-6
ஏசாயா-
Tamil Christian song lyrics in Tamil script and English letters (Tanglish).
Isaiah-6 – ஏசாயா-6
1. உசியா ராஜா மரணமடைந்த வருஷத்தில், ஆண்டவர் உயரமும் உன்னதமுமான சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருக்கக்கண்டேன்; அவருடைய வஸ்திரத்தொங்கலால் தேவாலயம் நிறைந்திருந்தது.
2. சேராபீன்கள் அவருக்கு மேலாக நின்றார்கள்; அவர்களில் ஒவ்வொருவனுக்கும் அவ்வாறு செட்டைகளிருந்தன; அவனவன் இரண்டு செட்டைகளால் தன் தன் முகத்தை மூடி, இரண்டு செட்டைகளால் தன் தன் கால்களை மூடி, இரண்டு செட்டைகளால் பறந்து;
3. ஒருவரையொருவர் நோக்கி: சேனைகளின் கர்த்தர் பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பூமியனைத்தும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்கிறது என்று கூப்பிட்டுச் சொன்னார்கள்.
4. கூப்பிடுகிறவர்களின் சத்தத்தால் வாசல்களின் நிலைகள் அசைந்து, ஆலயம் புகையினால் நிறைந்தது.
5. அப்பொழுது நான்: ஐயோ! அதமானேன், நான் அசுத்த உதடுகளுள்ள மனுஷன், அசுத்த உதடுகளுள்ள ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறவன்; சேனைகளின் கர்த்தராகிய ராஜாவை என் கண்கள் கண்டதே என்றேன்.
6. அப்பொழுது சேராபீன்களில் ஒருவன் பலிபீடத்திலிருந்து, தன் கையிலே பிடித்த குறட்டால் ஒரு நெருப்புத் தழலை எடுத்து என்னிடத்தில் பறந்து வந்து,
7. அதினால் என் வாயைத் தொட்டு: இதோ, இது உன் உதடுகளைத் தொட்டதினால் உன் அக்கிரமம் நீங்கி, உன் பாவம் நிவிர்த்தியானது என்றான்.
8. பின்பு யாரை நான் அனுப்புவேன், யார் நமது காரியமாய்ப் போவான் என்று உரைக்கிற ஆண்டவருடைய சத்தத்தைக் கேட்டேன். அதற்கு நான்: இதோ, அடியேன் இருக்கிறேன்; என்னை அனுப்பும் என்றேன்.
9. அப்பொழுது அவர்: நீ போய், இந்த ஜனங்களை நோக்கி: நீங்கள் காதாரக் கேட்டும் உணராமலும், கண்ணாரக்கண்டும் அறியாமலும் இருங்கள் என்று சொல்.
10. இந்த ஜனங்கள் தங்கள் கண்களினால் காணாமலும், தங்கள் காதுகளினால் கேளாமலும், தங்கள் இருதயத்தில் உணர்ந்து குணப்படாமலும், நான் அவர்களை ஆரோக்கியமாக்காமலுமிருக்க, நீ அவர்கள் இருதயத்தைக் கொழுத்ததாக்கி அவர்கள் காதுகளை மந்தப்படுத்தி, அவர்கள் கண்களை மூடிப்போடு என்றார்.
11. அப்பொழுது நான்: ஆண்டவரே, எதுவரைக்கும் என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்: பட்டணங்கள் குடியில்லாமலும், வீடுகள் மனுஷசஞ்சாரமில்லாமலும் பாழாகி, பூமி அவாந்தரவெளியாகி,
12. கர்த்தர் மனுஷரைத் தூரமாக விலக்குவதினால், தேசத்தின் நடுமையம் முற்றிலும் அசைக்கப்படும்வரைக்குமே.
13. ஆகிலும் அதில் இன்னும் பத்திலொரு பங்கிருக்கும், அதுவும் திரும்ப நிர்மூலமாக்கப்படும்; கர்வாலிமரமும் அரசமரமும் இலையற்றுப்போனபின்பு, அவைகளின் அடிமரம் இருப்பதுபோல, அதின் அடிமரமும் பரிசுத்த வித்தாயிருக்கும் என்றார்.
Isaiah-6 – esaya-6
1. usiya raja maranamataintha varushaththil, aantavar uyaramum unnathamumana singkasanaththinmel veerrirukkakkanten; avarutaiya vasthiraththongkalal thevalayam nirainthirunthathu.
2. serapeenkal avarukku melaka ninrarkal; avarkalil ovvoruvanukkum avvaru settaikalirunthana; avanavan irantu settaikalal than than mukaththai mooti, irantu settaikalal than than kalkalai mooti, irantu settaikalal paranthu;
3. oruvaraiyoruvar nookki: senaikalin karththar parisuththar, parisuththar, parisuththar, poomiyanaiththum avarutaiya makimaiyal nirainthirukkirathu enru kooppittus sonnarkal.
4. kooppitukiravarkalin saththaththal vasalkalin nilaikal asainthu, aalayam pukaiyinal nirainthathu.
5. appozhuthu nan: aiyoo! athamanen, nan asuththa uthatukalulla manushan, asuththa uthatukalulla janangkalin natuvil vasamayirukkiravan; senaikalin karththarakiya rajavai en kankal kantathe enren.
6. appozhuthu serapeenkalil oruvan palipeetaththilirunthu, than kaiyile pitiththa kurattal oru nerupputh thazhalai etuththu ennitaththil paranthu vanthu,
7. athinal en vayaith thottu: ithoo, ithu un uthatukalaith thottathinal un akkiramam neengki, un pavam nivirththiyanathu enran.
8. pinpu yarai nan anuppuven, yar namathu kariyamayp poovan enru uraikkira aantavarutaiya saththaththaik ketten. atharku nan: ithoo, atiyen irukkiren; ennai anuppum enren.
9. appozhuthu avar: nee pooy, intha janangkalai nookki: neengkal katharak kettum unaramalum, kannarakkantum ariyamalum irungkal enru sol.
10. intha janangkal thangkal kankalinal kanamalum, thangkal kathukalinal kelamalum, thangkal iruthayaththil unarnthu kunappatamalum, nan avarkalai aarookkiyamakkamalumirukka, nee avarkal iruthayaththaik kozhuththathakki avarkal kathukalai manthappatuththi, avarkal kankalai mootippootu enrar.
11. appozhuthu nan: aantavare, ethuvaraikkum enru ketten. atharku avar: pattanangkal kutiyillamalum, veetukal manushasanysaramillamalum pazhaki, poomi avantharaveliyaki,
12. karththar manusharaith thooramaka vilakkuvathinal, thesaththin natumaiyam murrilum asaikkappatumvaraikkume.
13. aakilum athil innum paththiloru pangkirukkum, athuvum thirumpa nirmoolamakkappatum; karvalimaramum arasamaramum ilaiyarruppoonapinpu, avaikalin atimaram iruppathupoola, athin atimaramum parisuththa viththayirukkum enrar.
Isaiah-6 – ஏசாயா-6
Isaiah-6 – esaya-6
1. உசியா ராஜா மரணமடைந்த வருஷத்தில், ஆண்டவர் உயரமும் உன்னதமுமான சிங்காசனத்தின்மேல் வீற்றிருக்கக்கண்டேன்; அவருடைய வஸ்திரத்தொங்கலால் தேவாலயம் நிறைந்திருந்தது.
1. usiya raja maranamataintha varushaththil, aantavar uyaramum unnathamumana singkasanaththinmel veerrirukkakkanten; avarutaiya vasthiraththongkalal thevalayam nirainthirunthathu.
2. சேராபீன்கள் அவருக்கு மேலாக நின்றார்கள்; அவர்களில் ஒவ்வொருவனுக்கும் அவ்வாறு செட்டைகளிருந்தன; அவனவன் இரண்டு செட்டைகளால் தன் தன் முகத்தை மூடி, இரண்டு செட்டைகளால் தன் தன் கால்களை மூடி, இரண்டு செட்டைகளால் பறந்து;
2. serapeenkal avarukku melaka ninrarkal; avarkalil ovvoruvanukkum avvaru settaikalirunthana; avanavan irantu settaikalal than than mukaththai mooti, irantu settaikalal than than kalkalai mooti, irantu settaikalal paranthu;
3. ஒருவரையொருவர் நோக்கி: சேனைகளின் கர்த்தர் பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பரிசுத்தர், பூமியனைத்தும் அவருடைய மகிமையால் நிறைந்திருக்கிறது என்று கூப்பிட்டுச் சொன்னார்கள்.
3. oruvaraiyoruvar nookki: senaikalin karththar parisuththar, parisuththar, parisuththar, poomiyanaiththum avarutaiya makimaiyal nirainthirukkirathu enru kooppittus sonnarkal.
4. கூப்பிடுகிறவர்களின் சத்தத்தால் வாசல்களின் நிலைகள் அசைந்து, ஆலயம் புகையினால் நிறைந்தது.
4. kooppitukiravarkalin saththaththal vasalkalin nilaikal asainthu, aalayam pukaiyinal nirainthathu.
5. அப்பொழுது நான்: ஐயோ! அதமானேன், நான் அசுத்த உதடுகளுள்ள மனுஷன், அசுத்த உதடுகளுள்ள ஜனங்களின் நடுவில் வாசமாயிருக்கிறவன்; சேனைகளின் கர்த்தராகிய ராஜாவை என் கண்கள் கண்டதே என்றேன்.
5. appozhuthu nan: aiyoo! athamanen, nan asuththa uthatukalulla manushan, asuththa uthatukalulla janangkalin natuvil vasamayirukkiravan; senaikalin karththarakiya rajavai en kankal kantathe enren.
6. அப்பொழுது சேராபீன்களில் ஒருவன் பலிபீடத்திலிருந்து, தன் கையிலே பிடித்த குறட்டால் ஒரு நெருப்புத் தழலை எடுத்து என்னிடத்தில் பறந்து வந்து,
6. appozhuthu serapeenkalil oruvan palipeetaththilirunthu, than kaiyile pitiththa kurattal oru nerupputh thazhalai etuththu ennitaththil paranthu vanthu,
7. அதினால் என் வாயைத் தொட்டு: இதோ, இது உன் உதடுகளைத் தொட்டதினால் உன் அக்கிரமம் நீங்கி, உன் பாவம் நிவிர்த்தியானது என்றான்.
7. athinal en vayaith thottu: ithoo, ithu un uthatukalaith thottathinal un akkiramam neengki, un pavam nivirththiyanathu enran.
8. பின்பு யாரை நான் அனுப்புவேன், யார் நமது காரியமாய்ப் போவான் என்று உரைக்கிற ஆண்டவருடைய சத்தத்தைக் கேட்டேன். அதற்கு நான்: இதோ, அடியேன் இருக்கிறேன்; என்னை அனுப்பும் என்றேன்.
8. pinpu yarai nan anuppuven, yar namathu kariyamayp poovan enru uraikkira aantavarutaiya saththaththaik ketten. atharku nan: ithoo, atiyen irukkiren; ennai anuppum enren.
9. அப்பொழுது அவர்: நீ போய், இந்த ஜனங்களை நோக்கி: நீங்கள் காதாரக் கேட்டும் உணராமலும், கண்ணாரக்கண்டும் அறியாமலும் இருங்கள் என்று சொல்.
9. appozhuthu avar: nee pooy, intha janangkalai nookki: neengkal katharak kettum unaramalum, kannarakkantum ariyamalum irungkal enru sol.
10. இந்த ஜனங்கள் தங்கள் கண்களினால் காணாமலும், தங்கள் காதுகளினால் கேளாமலும், தங்கள் இருதயத்தில் உணர்ந்து குணப்படாமலும், நான் அவர்களை ஆரோக்கியமாக்காமலுமிருக்க, நீ அவர்கள் இருதயத்தைக் கொழுத்ததாக்கி அவர்கள் காதுகளை மந்தப்படுத்தி, அவர்கள் கண்களை மூடிப்போடு என்றார்.
10. intha janangkal thangkal kankalinal kanamalum, thangkal kathukalinal kelamalum, thangkal iruthayaththil unarnthu kunappatamalum, nan avarkalai aarookkiyamakkamalumirukka, nee avarkal iruthayaththaik kozhuththathakki avarkal kathukalai manthappatuththi, avarkal kankalai mootippootu enrar.
11. அப்பொழுது நான்: ஆண்டவரே, எதுவரைக்கும் என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர்: பட்டணங்கள் குடியில்லாமலும், வீடுகள் மனுஷசஞ்சாரமில்லாமலும் பாழாகி, பூமி அவாந்தரவெளியாகி,
11. appozhuthu nan: aantavare, ethuvaraikkum enru ketten. atharku avar: pattanangkal kutiyillamalum, veetukal manushasanysaramillamalum pazhaki, poomi avantharaveliyaki,
12. கர்த்தர் மனுஷரைத் தூரமாக விலக்குவதினால், தேசத்தின் நடுமையம் முற்றிலும் அசைக்கப்படும்வரைக்குமே.
12. karththar manusharaith thooramaka vilakkuvathinal, thesaththin natumaiyam murrilum asaikkappatumvaraikkume.
13. ஆகிலும் அதில் இன்னும் பத்திலொரு பங்கிருக்கும், அதுவும் திரும்ப நிர்மூலமாக்கப்படும்; கர்வாலிமரமும் அரசமரமும் இலையற்றுப்போனபின்பு, அவைகளின் அடிமரம் இருப்பதுபோல, அதின் அடிமரமும் பரிசுத்த வித்தாயிருக்கும் என்றார்.
13. aakilum athil innum paththiloru pangkirukkum, athuvum thirumpa nirmoolamakkappatum; karvalimaramum arasamaramum ilaiyarruppoonapinpu, avaikalin atimaram iruppathupoola, athin atimaramum parisuththa viththayirukkum enrar.